Idę przez ulicę Tkacką z resztkami rozmazanych marzeń na twarzy. Oczy mam zgaszone, słone. Rzeczywistość się zlewa jednym wielkim potopem wspomnień, a ja w akcie desperacji rzucam się do schodów – by uniknąć utonięcia w zapomnieniu.
Idę w górę. Continue Reading
Sen schodzi leniwie z moich powiek, powtarzając jak echo zasłyszane słowa: 'dzień dobry’. Rozczochranymi zmysłami próbuję przywołać Twoją obecność…Podnoszę powoli powieki i od razu wpadam po szyję w ocean Twoich oczu… Cudownie rozpocząć dzień od takiej kąpieli… cieszę zmysły błogą nieważkością, ładuję bateryjki w Twoich objęciach. Continue Reading
Rozlewa się leniwie w filiżance, obserwując Cię z uwagą. Czeka… rozciąga delikatną smugę dymu, w której zaklęta jest jej tajemnica. Podchodzisz, zamykasz oczy, jak to robisz zazwyczaj, by pozwolić innym zmysłom na zaspokojenie ciekawości i… zaczynasz wątpić. Continue Reading
Siedzimy naprzeciwko siebie: ja układając oczekiwania na miękkich poduszkach, ona moszcząc się w porcelanowej bieli. Ale to tylko na pozór towarzyskie spotkanie, bo powietrze aż gęstnieje od milczenia…
Siedzimy naprzeciwko siebie; widzę jak się niecierpliwi – niemalże wychodzi z filiżanki, paruje, troi się, bym zrobiła pierwszy krok. Continue Reading
Zbudziłam się dzisiaj, a tu, na mojej poduszce rozgaszcza się w najlepsze… Wczoraj. Łypie na mnie oczami z zaciekawieniem i czeka na kolejny ruch… A ja ostrożnie… wstaję. Continue Reading
Te kilka chwil sam na sam… Kalejdoskop spojrzeń zaklętych w różnych punktach, przyspieszony oddech z zaciekawienia… Czas przestaje się liczyć, dlatego tak szybko ucieka obrażony… Nie ma tu dla niego miejsca. Continue Reading
Rzeczywistość popijana gorzką kawą wydaje się bardziej zjadliwa… Jakaś taka słodsza. Continue Reading
Grzejąc się w słońcu wełnianego swetra, delektuję się słodką cieszą, popijając ją gorzką kawą. Siedzę sobie i wyglądam przez okno. I nic się nie dzieje. Zupełnie najnicowsze nic siedzi sobie naprzeciwko i łypie oczyskami bez wyrazu. Continue Reading
Lepię i lepię, ale nie jest lepiej. Mijają kolejne minuty, a ja cała ubabrana w słowach szukam właściwej konstrukcji. Jak to możliwe, że przy tylu galaktykach słów, przy tylu rozwidleniach znaczeń Continue Reading
Otwierając wszystkie okna umysłu czekam niecierpliwie na Jej przyjście. Czy to się kiedyś zmieni? Czy wydarzy się coś, co sprawi, że będziemy sobie bliskie na tyle, by skrócić to czekanie? Continue Reading